Donderdag 16 september 2010.. Inmiddels ben ik al weer twee weken in het mooie Italië en het wordt wel weer eens tijd voor een nieuw verhaaltje. Zo gezegd zo gedaan, en nu zit ik hier in onze tuin, met mn laptop op mn schoot te genieten van het zonnetje.

Waar te beginnen? Er is zoveel gebeurd, ontmoet, gepraat, gelachen en genoten sinds mn laatste blog.. Na mn ontmoeting vorige week maandag met mn 'maatje' Valentina en haar Italiaanse vrienden waarover mn vorige blog ging besloten we dat deze gezellige avondjes voortgezet moesten worden. Op dinsdag hebben we dan ook met zn allen een heerlijke zelfgemaakte 'Risotto alla Milanese' gegeten, naar het recept van 1 van de jongens uit Milaan. Verrukkelijk. Maar wat een chaotische avond. 13 Italianen en 1 Nederlands meisje in een veel te kleine studentenhuis-keuken gepropt zorgde voor veel typisch vermaak. Om me een beetje tegenmoet te komen (en hun onwijs snelle Italiaanse geratel tecompenseren) hadden de Italianen het nummer 'Rood' van Marco Borsato gedownload en geoefend. Hilarisch! Woensdag een tripje met twee huisgenoten naar Murano, het eiland van het glasblazen. Erg mooi én onwijs gezellig. Zelfs nog even rond mogen kijken inde werkruimtevan een Venetiaanse glasblazer met wie we toevallig aan de praat raakten. Donderdag lekker uit-eten met de meiden van mijn taalcursus (die ook nog steeds elke dag plaatsvond) en daarna een thematische rondleiding door Venetie-at-night. Op vrijdag dan eindelijk naar het filmfestival: in de openlucht met zo'n 800 bezoekers kijken naar 'La solitudine dei numeri primi', naar het geijknamige boek. Erg mooi en indrukwekkend. En toen brak het weekend al weer aan: twee volle dagen aan het strand gelegen met huisgenootjes en s'avonds lekker wezen stappen.

Deze week staat vooralsnog vooral in het teken van de welkomsdagen van de Universiteit én heel veel geregel. Want jawel, we zijn in Italië..

En dan duurt dat lang.. heel lang.. En dan blijkt alles toch écht heel erg veel trager te gaan dan in het gestructureerde Nederland. Zo had ik afgelopen zaterdag (!) om tien uur een afspraak met mn professor over de vakken die ik ga volgen. Uiteraard stond ik braafklokslag tien uurvoor z'n kamertje. Te wachten.En te wachten.. en nog langer te wachten.. Uiteindelijk enkele andere professoren aangesproken en die vertelden mij dat al die afspraken niet zo nauw komen. Gewoon volgende week 'een keertje' terugkomen. Ahja. Ook in het dagelijkse leven gaat t lekker relaxt. Zo stond ik gisteravond in de rij bij de supermarkt. Waar in Nederland heel keurig een 3-in-de-rij-kassa-erbij-regel wordt gehandhaafd, daar was ik gisteren nummertje 17 in de rij. En wanneer de welkomsdagen om 2 uur beginnen, zien we pas rond half 4 enige vorm van leven (in de vorm van de nobelprijswinnende rector - dat dan weer wel!). Inmiddels kijk ik er zelfs niet meer vreemd van op wanneer mijn Italiaanse huisgenoten om half twaalf 's avonds beginnen met het koken van een uitgebreid drie-gangen-maal. Lang leve deze relaxte sfeer. En lang leve de gedragsnormen. Familie boven alles en respect voor de oudere medemens.Waar in Nederland de gemiddelde oudere zich niet altijd veilig voelt in het openbaar vervoer, misschien onzeker is en vaak moet staan als het druk is, daar is hier helemaal niets van te merken. Deze opaatjes en omaatjestreden met zoveel waardigheid de vaporetto's binnen dat ze per direct het respect krijgen dat ze verdienen. Elke jongere staat op en staat zijn of haar plaats af. Mooi is dat, zeker omdat het toch helemaal niets uitmaakt: óf opgepropt staan in de veetransport-studenten-bus-lijn-twaalf in Utrecht óf opgepropt staan in de overvolle vaparetto-linea-uno in Venetië.

Voor nu nog even lekker uitrusten in de zon en bijkomen van het samen eten en stappen van gisteren om daarna naar de Welkomsdagen van de Uni te gaan. Tot slot nog een nieuwe afspraak-tussen-aanhalingstekens met mn professor.. Benieuwd of hij deze keer wel komt opdagen.. ;-)

Heel veel liefs! xx

Ps. Toevallig las ik deze week in een roman over Venetië dat 'alles mooier is in Venetië, zelfs de liefde'. En dat zou heel goed wel eens waar kunnen zijn..