Hoe te beginnen met het begin van het eind..? Of eigenlijk, hoe te beginnen met het begin van een nieuw begin..? Want ja, de laatste weken van mijn verblijf in Venetie zijn aangebroken en dit zal het laatste verslag worden voordat ik weer op het vliegtuig richting Nederland stap.

Jammer? Súperjammer! De afgelopen maanden zijn voorbij gevlogen. Ik heb zo veel inspirerende, lieve en geweldige mensen ontmoet, zo ontzettend veel leuke dingen gedaan en bekeken, zo intens genoten en zo ongelooflijk veel geleerd. Ja, in theorie kwam ik hier om m'n laatste studiepuntjes voor mn Bachelordiploma te halen maar stiekem, als ik heel eerlijk ben, was dat wel de laatste reden om een half schooljaar in het buitenland te gaan wonen. Ik wilde de uitdaging aangaan, de tijd van m'n leven beleven en independent zijn.

En het was niet altijd makkelijk. Het was knokken om mijn plekje te vinden binnen de Italiaanse vriendengroepen en om het respect te krijgen van de Italiaanse docenten. Soms baalde ik als een stekker, als mn kamergenootje me voor de zoveelste keer uit m'n slaap haalde door te snurken of in haar slaap Portugese monologen te houden. Of als ik na een lange dag drie kwartier moest wachten voordat ik de oven kon gebruiken omdat er nog 4 huisgenoten voor me waren. Het was frustrerend om me niet altijd verstaanbaar te kunnen maken en steeds opnieuw naar nét dat ene woordje te moeten zoeken. Om nog maar niet te spreken van de ontelbare keren dat ik volledig verdwaald was. Of om er voor de zoveelste keer achter te komen dat gemaakte afspraken hier niet nagekomen worden. Ik heb m'n vrienden en familie in Nederland gemist en ik heb de Italianen met hun trage levensstijl vervloekt.

Maar o, wat ben ik er ook van gaan houden en wat heb ik veel van ze opgestoken. De druk en stress van Nederland is weg, zorgen zijn voor morgen. Ik heb geleerd om alle geduld van de wereld te hebben, meer oog te hebben voor wat spontaan op mijn pad komt. Ik hoef niet meer alle uren van een dag vol te plannen en vervolgens erachter te komen dat ik meer afspraken heb dan uren. Ik hoef niet meer naar élk feestje, ik mis heus niets als ik eens n avondje sjaak-afhaak ben. Mijn verwachtingen zijn bijgetrokken. Ik weet beter wie ik ben, wat ik wil en waar ik sta. Of zoals goede vriend Henry Miller ooit al eens zei: 'One's destination is never a place, but a new way of seeing things'.

Maar naast filosofische gedachten was er natuurlijk vooral ook heel veel plaats voor genieten ;-)! La vita è bella,nietwaar?Want genoten is er en ja, het leven is mooi!Zo veel leuke mensenontmoet, de ontelbare avondjes uit eten en buiten Italiaanse Spritz drinken, de talloze wandelingen door Venetie, urenlang zitten en praten langs het water, winkelen met de meiden, bier drinken met de mannen, de uitjes met de Universiteit, de vele musea en bezienswaardigheden, de nachtelijke gesprekken met mn roomie, deheerlijke maaltijden van mn internationalehuisgenootjes, de spontane gesprekken met de locals, op ontdekkingstocht naar andere steden en dorpjes, de vele buikpijn-van-het-lachen-momentjes, de romantische week met mn vriendje, de gezellige week met mn ouders en Remi, de huisfeesten met alle huisgenootjes, verdwalen met mn 4 beste vriendjes uit Venice..

Want wat zijn ze totaal verschillend dan mijn vrienden in Nederland maar toch net zo geweldig: Peter, de goedlachse en altijd vrolijke clown uit Ghana en de geniale toekomstige nobelprijswinnaar (let op mijn woorden!). Rumen, de ambitieuze en serieuze student uit Bulgarije die met zijn 24 jaar in veel meer landen op de wereld heeft gewoond dan op1 handte tellen zijn. Margarida, de jonge, Portugese studente. Groen als gras maar met een hartje van goud. En tot slot de 28-jarige Daniel, voormalig priester uit Ghana die ieders hart heeft veroverd met zijn goedheid, wijze raad en advies. Yep, ik heb zo veel met ze gelachen maar ook veel van ze geleerd. Zal ze missen!

Blijft toch gek om dit 'tijdperkje uit mn leven' binnenkort helemaal af te sluiten. Maar het voelt ook goed, de colleges zitten erop, ben op het moment bezig met mijn laatste tentamens (gisteren nog een 9,3 gehaald - yeah!) en dan is het alleen nog een kwestie van uitschrijven en inpakken. Ik heb alles gezien en gedaan wat ik wilde en geen seconde spijt gehad van dit avontuur! Het was perfect, mooier dan ik had durven dromen. Toen ik hier net was schreef iemand mij: geniet van elke dag, zorg dat je alles beleeft zodat je straks met een grote glimlach in dat laatste vliegtuig kan stappen. En dat is precies wat ik binnenkort ga doen! (dankjewel, het heeft al die tijd in m'n achterhoofd gezeten..) Want ook al vind ik het onwijs jammer om alles wat ik hier heb opgebouwd achter te laten en ben ik daar stiekem een klein beetje verdrietig om, ik heb ook heel veel zin om weer mijn ding te gaan doen in Nederland, de dans- en zanglessen weer op te pakken, heel veel leuke dingen te ondernemen met iedereen en klaar om in september te beginnen met een nieuwe uitdaging: verhuizen naar Maastricht voor de Master Arts and Heritage (Cultuur: beleid, behoud en beheer).

Dus, don't cry because it's over.. Smile because it happened. En in dit geval is dat dus een big smile, in het vliegtuig maar ook nog ver, ver daarna!

Dankjewel voor al jullie lieve reacties, berichtjes, mailtjes, smsjes, telefoontjes, kaartjes en brieven. Het was telkens zo fijn om al die lieve berichtjes te krijgen, ik kan niet wachten om jullie allemaal weer te zien!

Heel veel liefs,

(en Venetie: tot snel wantje bent nog lang niet van me af- you're so fcking beautiful - ik kom terug! tududududuu!)

Tessa

ps.Dju nea, ig kos t zelf waal gesjreve hubbe ;-) http://www.youtube.com/watch?v=-41QSmGXFMM