Arrivederci en tot snel!

Hoe te beginnen met het begin van het eind..? Of eigenlijk, hoe te beginnen met het begin van een nieuw begin..? Want ja, de laatste weken van mijn verblijf in Venetie zijn aangebroken en dit zal het laatste verslag worden voordat ik weer op het vliegtuig richting Nederland stap.

Jammer? Súperjammer! De afgelopen maanden zijn voorbij gevlogen. Ik heb zo veel inspirerende, lieve en geweldige mensen ontmoet, zo ontzettend veel leuke dingen gedaan en bekeken, zo intens genoten en zo ongelooflijk veel geleerd. Ja, in theorie kwam ik hier om m'n laatste studiepuntjes voor mn Bachelordiploma te halen maar stiekem, als ik heel eerlijk ben, was dat wel de laatste reden om een half schooljaar in het buitenland te gaan wonen. Ik wilde de uitdaging aangaan, de tijd van m'n leven beleven en independent zijn.

En het was niet altijd makkelijk. Het was knokken om mijn plekje te vinden binnen de Italiaanse vriendengroepen en om het respect te krijgen van de Italiaanse docenten. Soms baalde ik als een stekker, als mn kamergenootje me voor de zoveelste keer uit m'n slaap haalde door te snurken of in haar slaap Portugese monologen te houden. Of als ik na een lange dag drie kwartier moest wachten voordat ik de oven kon gebruiken omdat er nog 4 huisgenoten voor me waren. Het was frustrerend om me niet altijd verstaanbaar te kunnen maken en steeds opnieuw naar nét dat ene woordje te moeten zoeken. Om nog maar niet te spreken van de ontelbare keren dat ik volledig verdwaald was. Of om er voor de zoveelste keer achter te komen dat gemaakte afspraken hier niet nagekomen worden. Ik heb m'n vrienden en familie in Nederland gemist en ik heb de Italianen met hun trage levensstijl vervloekt.

Maar o, wat ben ik er ook van gaan houden en wat heb ik veel van ze opgestoken. De druk en stress van Nederland is weg, zorgen zijn voor morgen. Ik heb geleerd om alle geduld van de wereld te hebben, meer oog te hebben voor wat spontaan op mijn pad komt. Ik hoef niet meer alle uren van een dag vol te plannen en vervolgens erachter te komen dat ik meer afspraken heb dan uren. Ik hoef niet meer naar élk feestje, ik mis heus niets als ik eens n avondje sjaak-afhaak ben. Mijn verwachtingen zijn bijgetrokken. Ik weet beter wie ik ben, wat ik wil en waar ik sta. Of zoals goede vriend Henry Miller ooit al eens zei: 'One's destination is never a place, but a new way of seeing things'.

Maar naast filosofische gedachten was er natuurlijk vooral ook heel veel plaats voor genieten ;-)! La vita è bella,nietwaar?Want genoten is er en ja, het leven is mooi!Zo veel leuke mensenontmoet, de ontelbare avondjes uit eten en buiten Italiaanse Spritz drinken, de talloze wandelingen door Venetie, urenlang zitten en praten langs het water, winkelen met de meiden, bier drinken met de mannen, de uitjes met de Universiteit, de vele musea en bezienswaardigheden, de nachtelijke gesprekken met mn roomie, deheerlijke maaltijden van mn internationalehuisgenootjes, de spontane gesprekken met de locals, op ontdekkingstocht naar andere steden en dorpjes, de vele buikpijn-van-het-lachen-momentjes, de romantische week met mn vriendje, de gezellige week met mn ouders en Remi, de huisfeesten met alle huisgenootjes, verdwalen met mn 4 beste vriendjes uit Venice..

Want wat zijn ze totaal verschillend dan mijn vrienden in Nederland maar toch net zo geweldig: Peter, de goedlachse en altijd vrolijke clown uit Ghana en de geniale toekomstige nobelprijswinnaar (let op mijn woorden!). Rumen, de ambitieuze en serieuze student uit Bulgarije die met zijn 24 jaar in veel meer landen op de wereld heeft gewoond dan op1 handte tellen zijn. Margarida, de jonge, Portugese studente. Groen als gras maar met een hartje van goud. En tot slot de 28-jarige Daniel, voormalig priester uit Ghana die ieders hart heeft veroverd met zijn goedheid, wijze raad en advies. Yep, ik heb zo veel met ze gelachen maar ook veel van ze geleerd. Zal ze missen!

Blijft toch gek om dit 'tijdperkje uit mn leven' binnenkort helemaal af te sluiten. Maar het voelt ook goed, de colleges zitten erop, ben op het moment bezig met mijn laatste tentamens (gisteren nog een 9,3 gehaald - yeah!) en dan is het alleen nog een kwestie van uitschrijven en inpakken. Ik heb alles gezien en gedaan wat ik wilde en geen seconde spijt gehad van dit avontuur! Het was perfect, mooier dan ik had durven dromen. Toen ik hier net was schreef iemand mij: geniet van elke dag, zorg dat je alles beleeft zodat je straks met een grote glimlach in dat laatste vliegtuig kan stappen. En dat is precies wat ik binnenkort ga doen! (dankjewel, het heeft al die tijd in m'n achterhoofd gezeten..) Want ook al vind ik het onwijs jammer om alles wat ik hier heb opgebouwd achter te laten en ben ik daar stiekem een klein beetje verdrietig om, ik heb ook heel veel zin om weer mijn ding te gaan doen in Nederland, de dans- en zanglessen weer op te pakken, heel veel leuke dingen te ondernemen met iedereen en klaar om in september te beginnen met een nieuwe uitdaging: verhuizen naar Maastricht voor de Master Arts and Heritage (Cultuur: beleid, behoud en beheer).

Dus, don't cry because it's over.. Smile because it happened. En in dit geval is dat dus een big smile, in het vliegtuig maar ook nog ver, ver daarna!

Dankjewel voor al jullie lieve reacties, berichtjes, mailtjes, smsjes, telefoontjes, kaartjes en brieven. Het was telkens zo fijn om al die lieve berichtjes te krijgen, ik kan niet wachten om jullie allemaal weer te zien!

Heel veel liefs,

(en Venetie: tot snel wantje bent nog lang niet van me af- you're so fcking beautiful - ik kom terug! tududududuu!)

Tessa

ps.Dju nea, ig kos t zelf waal gesjreve hubbe ;-) http://www.youtube.com/watch?v=-41QSmGXFMM

Het eind (van het jaar) nadert!

Een hele vrolijke avond allemaal!

Inmiddels is het alweer december en weer tijd voor een nieuw verhaaltje. Want wat in ieder geval niet nieuw is is mijn gave voor last-minute-plannen. Toen ik besefte dat het nog maar een paar daagjes (weekjes) is voordat ik weer tijdelijk even terugga naar Nederland besefte ik ook meteen dat er dan nog heel veel moest gebeuren! En zodoende verschenen er grote plannen wat betreft studeren, afspraken maken met professoren en International Office, formulieren invullen en interessante uitjes maken.

Maar tja.. zolang er nog niet echt een stok achter de deur is en de druk nog niet echt aanwezig blijf ik lekker uitstellen en is het meer tijd voor leuke dingen. Zo heb ik afgelopen weekend lekker gewinkeld en s'avonds met twee spaanse meiden uitgeweest. Aangezien het uitgaan hier nog steeds buiten is, ook al is het hartje winter, hebben we ons toevlucht maar tot n Ierse pub gezocht (in ieder geval gezellig én warm).

Afgelopen maandag moest ik voor den Oeniversiteet naar een tentoonstelling over hedendaagse kunst in Treviso (stadje dichtbij Venetie). Interessant maar meer bijzonder was de terugreis. Nietsvermoedend stapte ik namelijk s'avonds in de bijna lege bus en wandelde door het gangpad naar achteren. Opeens gaf iemand me een fikse vuiststoot/klap. Ik riep wat onaardige dingen maar toen ik zag wie ik voor me had hield ik gauw m'n mond: een gure, aggressieve, grote, brede, man. Ai, daar ben ik dan ook weer niet tegenop gewassen als meisje (zonder grote broer, vriendje of mannelijke internationale friends in de buurt). Maar toen ik eenmaal zat zag ik hoe deze man een ziek vogeltje uit z'n zak haalde en die begon te treiteren en te slaan. Net op het moment dat ik er wat van wilde gaan zeggen kwamen er twee mannen van de bewaking de bus binnengestormd die tegen de man begonnen te schreeuwen. Hij moest meekomen, ze zochten hem, enz enz. Een onzuiver typetje dus, bekend bij hen. Maar de man gaf uiteraard niet mee en het werd een behoorlijk opstandje. Opeens riep iemand uit de bus: 'hij heeft ook dat meisje mishandeld en geslagen!' (ik dus) nounou, mishandeld mishandeld.. dat is wel errug overdreven. Maar sensationeel genoeg voor de bewakertjes om mij te ondervragen en de politie te bellen. Tien minuten later waren er drie sterke politiemannen die ook nog eens tegen de man begonnen te schreeuwen. Ik ondertusen aan één van hen een semi-officiele verklaring afgelegd en toen dat klaar was boeiden ze met 5 man sterk t onruststokertje en sleurden m de bus uit. En zo konden we, met n fikse vertraging, weer rustig terug naar Venetie.. het veilige sprookjes-stadje met alleen maar vredige opa's en oma's, toeristen en een handjevol studenten..

Dinsdag opnieuw naar een museum geweest, samen met mn Poolse vriendinnetje Jagoda. Erg gezellig en heel erg mooi, een tentoonstelling over de traditionele Venetiaanse klederdracht (lees: twee meiden die wegkwijlen bij de allermooiste jurken ever).

Woensdag een lange, lange dag op de uni.. van 9 tot 7. Gaar, moe en koud kwam ik thuis maar werd helemaal opgevrolijkt door het pakketje van de twee Sinterklazen uit Heytse! Superlief! Helaas was de pret maar van korte duur want mijn kamergenootje kwam huilend binnen, dat ze meteen naar de eerste hulp moest. Dus ben ik meteen met haar naar het ziekenhuis gegaan, om haar een beetje te steunen en ook om het woord te doen in het Italiaans voor haar. Want welcome to Italy, heb je een dokter voor je met 10 jaar wetenschappelijke studie en dan nog spreekt ie geen woordje Engels. Gelukkig kwamen we er prima uit en bleken de op het eerste gezicht ernstige symptomen allemaal mee te vallen en gewoon op te lossen met een anti-biotica-kuurtje. Eind goed, al goed. En bijzonder om eens een hele avond in een Italiaans ziekenhuis in 'n wachtkamer te zitten. Niemand aanwezig bij de Eerste Hulp balie (er zou maar eens echt iets ernstigs zijn), het enorme geroddel van de Italianen in de wachtkamer en de snauwende, chagerijnige verplegers. Dan wel weer een hippe betaalautomaat om meteen handje contantje te betalen voor het gesprekje met de dokter. En ik maar denken dat ik in het land van de oneindige-bureaucratie-rotzooi was.. ;-)

Vandaag naar Casa Goldoni (vroeger het huis van theatergoeroe Goldoni, nu een museum) geweest, want ja, de tijd dringt en er zijn nog zoveel dingen te bezichtigen ;) Maar ook veel gestudeerd, want ook die tijd dringt. Volgende week weer een tentamen en vooralsnog kan ik nog redelijk op mn gemakkie een blog typen maar ik gok dat aan het eind van de week de druk er dan toch eindelijk is en ik weer moet presteren haha ;) Morgen in ieder geval ook weer een 'van-negen-tot-vijf-dag-op-de-uni'. En dan is het nog maar twee weekjes voordat ik weer terug ga naar Nederland. Ik zal de 17e s'avonds aankomen dus ik roep bij deze alvast iedereen op om de 18e weer lekker ouderwets te gaan stappen (a). Vantevoren samen eten, (in)drinken, tutten? :) (en dan heb ik het nog niet eens over al die andere duizend plannen voor die paar weekjes in Nederland, yihaa!)

Dunque, un bacio per tutti e arrivederci!

xxx

4 roerige weekjes

Wauw, alweer bijna een maand geleden na mijn laatste berichtje. Inmiddels zijn er vier roerige weken verstreken met de nodige bijzondere gebeurtenissen.

Om maar te beginnen met de examens. Op dinsdag om 11 uur de eerste. Nouja, dat dat met een korreltje zout te nemen was had ik kunnen weten maar dat het zó zou uitlopen.. Om kwart over 5 had ik namelijk ook nog eens mijn mondeling. Zes uur wachten (zonder weg te mogen uit t lokaal, en zonder eten en drinken en zonder contact geld voor de ouderwetse automaat) om een examen te mogen doen gaat wel heel erg ver. Maargoed, alle ergernis was al snel verdwenen toen bleek dat dat mondeling eigenlijk wel heel erg soepel ging. Dat moet toch zeker wel een 8 zijn dacht ik nog, of in ieder geval een voldoende. Maar de professor was duidelijk een stuk enthousiaster dan ik zelf op dat moment nog was. Ze vond het geweldig dat ze nooit had gemerkt dat ik niet-Italiaans was en dat ik nooit op hulp had gevraagd, of om Engelse samenvattinkjes. Ze glimlachte en pakte mijn libretto (ja lekker ouderwets, examenuitslagen worden hier naast digitaal ook nog in een papieren boekje bijgehouden) en schreef er een 30 in (ter vergelijking, dat is bij ons een 10). Ik verbaasd, zij de grootste pret. Een tien, mede dankzij mijn redelijke mondeling, maar toch vooraldankzij mn doorzettingsvermogen gezien dit een van de moeilijkste vakken scheen te zijn. Opeens was de honger en de ergernis gezakt en was er alleen nog maar plek voor vreugd. Een tien op mn bachelordiploma, poeh.. de laatste tien op mn rapport was in de brugklas voor tekenen ;-) Behoorlijk overmoedig ging ik de volgende dag op weg naar mn tweede examen. Dit keer met een enorme voorraad aan eten, drinken, leesvoer en muziek (voor het geval dat). Maar nee, stipt op tijd begon dit examen, en helaas, ontzettend pittig. Alleen al het begrijpen wat er nu eigenlijk gevraagd werd was de eerste uitdaging. Toen de professor vervolgens ook nog een beetje ging liggen zeuren dat mn woordenboekje (a la formaat luciferdoosje) wegmoest, ging het allemaal nog minder soepel. Ik heb de uitslag nog niet terug, maar ach, de tien compenseert alles!

Inmiddels ben ik begonnen met nieuwe vakken: Arte Contemporaneo en Storia del Teatro Musicale. Twee 'geschiedenis-vakken' dus, beetje droog maar wel te doen. En waar op de Uni in Nederland meestal een Europees beeld geschetst wordt is hier alleen maar aandacht voor het roemrijke Italiaanse verleden. Kunstgeschiedenis vanaf 1750 betekent hier 999 Italiaanse schilders en 1 klein schilderijtje van Picasso. Maar laten we eerlijk zijn, ik zal er niet wakker van liggen.

Verder baalde ik ontzettend dat ik de-elfde-van-de-elfde niet op het Vrijthof in Mestreech stond om t carnavalsseizoen te openen. Gelukkig was hier ook een feestje, het Italiaanse Sint Maarten. In mijn herinnering gingen we met alle kindertjes met zelfgemaakte lampionnetjes naar een enorm vuur om daar te ravotten, de lampionnetjes in het vuur te gooien en onszelf onder te smeren met roet. Hier gaan de kindertjes met San Martino met potten en pannen langs de deuren om zoveel mogelijk lawaai te maken (gezellig..). Voor de volwassenen is het eigenlijk gewoon een groot eetfestijn. Alle mama's bakken taarten en koekjes en iedereen komt bij elkaar om zich helemaal misselijk te eten aan alle zoete dingen. Zo ook wij huisgenoten. We hadden een feest georganiseerd (na 3 weken zeuren om toestemming, jawel jawel we worden hier kortgehouden als jonge honden) met zelfgemaakte hapjes, drankjes en veel Italiaanse wijnen. Errug gezellig dus. Daarna met z'n allen stappen en naar een concert. En voor het eerst sinds mijn verblijf hier duurde een feestje langer dan 1 uur s'nachts. Hulde. (De eerste keer dat ik uitging hier gingen we pas om half 1, a la Nederlandse begrippen, konden we om 1 uur weer terug naar huis).

Helaas was dit de volgende ochtend ook wel redelijk goed te merken aan mn arme hoofd, maar tja, who cares, de pret was geweest en die nam niemand ons meer af. Bovendien had ik niet veel tijd om lang na te denken aangezien ik hoog bezoek uit Nederland had. M'n exvriendje was me namelijk achterna gereisd om me ervan te overtuigen dat zonder elkaar toch echt geen optie was. Romantiek ten top. En na de meest intense week ooit, waarin gepraat, gehuild. gelachen en genoten werd, konden we er allebei niet meer omheen: zonder elkaar is inderdaad definitely geen optie..

Maaaaar, naastliefde, vreugd en romantiekzou m'n Erasmustijd hier m'n Erasmustijd hier niet zijn als er niet ook weer veel leuke uitjes gepland stonden. Zo zijn we afgelopen donderdag met het taalcursusklasje naar Ca'Rezzonico geweest, vroeger een schitterend paleis, nu een museum zonder de nodige verwarming (brrr..). Verder gaan we volgende week op excursie naar Padua, een bijzonder mooi stadje in Noord-Italie. Voor dit weekend staat een Harry Potter bioscoop bezoekje op het programma (haha, ik houd helemáál niet van HP, maar de bios ligt dan wel weer in een mooi plaatsje waar ik nog niet geweest ben, dus vooruit!) en een avondje stappen. Morgen is hier opnieuw een nationale feestdag, Maria della Salute, met een processie van tienduizenden gelovigen die op weg zijn naar de gelijknamige Basiliek om daar een kaarsje aan te steken voor ieders gezondheid (ontstaan na de pest-epidemie van 1630). Ook een klein feestje, veel zoetigheid en marktjes met prulletjes staan op het programma.

Hoe dan ook, de tijd is opnieuw (of nog steeds?)voorbij aan het vliegen. Mijn internet geeft het aantal dagen aan dat ik nog van dit netwerk gebruik mag maken en dat aantal is inmiddels al gehalveerd! Over 4 (of 5?) weken alweer de kerst doorbrengen in Limboland en daarna alleen nog maar een paar examens afleggen en Venetiaans carnaval vieren. Dus nog maar even extra genieten van mijn tijd hier, voor ik het weet zit ik weer opgescheept met al die leuke feestjes en mensen in Nederland ;-)

Heel veel liefs voor jullie allemaal, morgen brandt er in ieder geval een kaarsje voor jullie!

xxx

Het beste van twee werelden (in Venetie)

En nee, ik heb het niet overhet magnifique Rowwen Heze album.Ik heb het over deNederlandse (Limburgse) mentaliteit (gepersonifieerd in Ans, Jos en Remi).

Na zes weken Venezia 'in mn eentje' verkend te hebben kwamennamelijkpap, mam en broer op bezoek. De heenreis bracht meteen de Italiaanse stemming erin: meer dan twee uur vertraging. Gelukkig stond ik, bij wijze van verrassing, niet op het afgesproken Piazzale Roma hen op te wachten maar al op het piepkleine vliegveld van Treviso, drie kwartier bij Venezia vandaan. En ook in Venetië zelf bleek de Italian spirit maar weer eens. Om 7 uur in de avond afgesproken met de verhuurster van het appartement. Dit werd na enkele telefoontjes een kwart-voor-achtje. En uiteraard werd dit uiteindelijk een ruim kwart-over-achtje. Maar ach, wat zou het. De femmelie was inmiddels weer herenigd ;-)

Een heerlijk appartement, een heerlijk eerste ontbijtje en de eerste échte dag in Venezia kon beginnen. En we zouden geen toeristen zijn als we niet, hoppakee dat bootje in, regelrecht naar San Marco zouden gaan. De hele middag op dit prachtige plein doorgebracht en s'avonds begon de eerste avond van de lange reeks avonden die nog zou volgen wat betreft het uitgaan met il mio fratello. Deze eerste dag werd het voorbeeld voor de rest van de week: in de ochtend college, s'middagszoveel mogelijk pleinen, musea, kerken, markten, terrasjes en winkeltjes bezichtigen en dan s'avonds na een lekkere italiaanse maaltijd (en één heuse hollandse maaltijd) op stap met Remi en mn internationale friends van hier. Doodvermoeiend maar onwijs gezellig. Een heerlijke week, veel bijgepraat en gelachen.

En na deze 'vakantie' begon op de vroege vrijdagochtend 'normal life' weer.. En hoewel de Nederlandse (/Limburgse)stemming even overheersd had was ik al snel weer back to reality. Eenmaal aangekomenbij hetcollege bleek er namelijk geen docent te zijn. In Nederland zou iedereen mopperen (voor niks zo vroeg opgestaan) en na tien minuutjes wachten weer naar huis fietsen. Hier ging iedereen echter braaf zitten. Na tien minuten was er echter nog geen docent te bekennen. Ook niet na een half uur, of na drie kwartier.Niemand noghad echter de hoop opgegeven (geduld, geduld, take it easy) en bleef fijn chillen in het lokaal. Zelfs toen de concierge kwam en van niets bleek te weten vatte nog niemand het idee op om naar huis te gaan. Eindelijk, na anderhalf uur(want ja, hoewel een beetje inburgerings-motivatie me wel bekend is zag ik in deze situatie toch echt meer in de efficiente geen-tijd-te-verspillen-hollandse-mentaliteit), begonnen de eerste studenten hun spullen te pakken om buiten te gaan roken (jawel, bijna elke Italiaanse student rookt). En na nog een klein half uurtje had ik er genoeg van. Dan maar geen inburgering ;-)

Inmiddels al weer een heerlijk weekend achter de rug, vol met Spritz en heerlijke Lasagne (maar goed dat ik elke dag twee keer die enorme wandeling naar de Uni maak)! Maar vandaag, jawel, de eerste echte 'studiedag'. Na een kleine twee weken van de toerist uithangen, ervan bijkomen, en nog wat ander studie-ontwijkend gedrag wordt het nu toch hoog tijd om weer aan de slag te gaan. Over een dikke week beginnen namelijk de examens en het zou natuurlijk wel tof zijn als die een beetje goed gaan. Wil uiteraard graag terugkerennaar Nederlandmet mn Bachelor Of Arts-titel op zak. En dan begint het volgende avontuurtje (hoewel van iets kleiner formaat).. want in welke stad zal ik een master gaan volgen? Utrecht, Amsterdam of Maastricht? (of misschien wel buiten de grenzen van ons kikkerlandje?) Wie weet.. In ieder geval eerst maar eens zorgen voor dat bachelor-papiertje, dus arrivederci!

Tot sinas en een dikke kus.

ps. ik ben reuze benieuwd naar de plaatsers van het Italiaanse berichtje op mn vorige blog.. Dus 'T e anche T' willen jullie, helden, jezelf bekend maken? ;-)

pps. Nog een kleine impressie vande universiteit hier, zie het volgende filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=4lLXF82SHRI

Tijd? Waar ben je?

Hmm... wat zou dat mooi geweest zijn, als het me gisteren gelukt was om een nieuw verhaaltje te posten. tien-tien-tweeduizend-en-tien! Wat een prachtdatumpje (met overigens heel veel prachtige bruiloften in Venice)! Hoe dan ook,, nieuwe ronde, nieuwe kansen. En maandag is natuurlijk ook een topdag om n nieuwe blog te schrijven ;)

Een maandag waarop ik me afvraag waar al die tijdgebleven is.. Ik ben al bijna zes weken hier. De tijd vliegt en nog elke dag opnieuw leer ik nieuwe mensen kennen, nieuwe woorden spreken en doe ik nieuwe ervaringen op. Zou ik daar dan zo druk mee zijn dat de uren voorbij vliegen voordat ik er erg in heb? Het afgelopen jaar in Nederland: het volgen van een voltijd studie, lid zijn van een studentenvereniging en een studentendansverening, twee commissies (2e commissaris van de redactie van mn studentenvereniging, en de kleding&decor-commissie van mn dansvereniging), balletles, zangles, mn liefste jaarclubje in Utrecht, twee middagen in de week cultuurlessen geven op basisscholen, een taalcursus Italiaans en dan natuurlijk nog mn lieve vriendinnetjes en familie in Limboland die ik toch ook wel geregeld (doch zeker minimaal 2x per maand) wil zien! Hier in Italia geen verenigingen, geen commissies, geen ballet- en zangles, geen jaarclubje, geen familie en KMDRO en geen bijbaantje.Dan wel weer een taalcursus, een voltijd studie en heel veel leuke nieuwe vrienden.. Maar toch... waar blijft al die tijd? Zou ik me al zo aangepast hebben aan het relaxte sfeertje en de Nederlandse efficiente, gestructureerde way-of-life achter me hebben gelaten dat ik het niet eens meer doorheb dat de dagen voorbij vliegen? Lijkt me onmogelijk in zo'n korte tijd. Anyway, het bevalt heel goed. Geen agenda's meer tevoorschijn halen om de komende 3 maanden door te spreken en nooit meer haasten om op tijd te komen (zou hier de enige zijn haha)!

Een ander groot verschil tussen Nederland en Italia is het onderwijssysteem. Waar we in Utrecht zowel hoorcolleges (docent praat, student zwijgt, luisterst en schrijft) en werkcolleges (discussie, presentaties, groepsopdrachten) hebben, hanteren ze hier in Italia alleen maar hoorcolleges. Ons beginpunt (het opnemen van de stof) is bij hen dus het eindpunt. En dat maakt het niveau een stuk lager. In Nederland worden we gedwongen om aan de gang te gaan met de lesstof, deze te interpreteren, je eigen mening te vormen en deze durven voor te dragen. We moeten essays schrijven en presentaties geven. Hier in Italia hoeven we alleen maar te zitten en te luisteren. Na vijf weken wordt er eens een (mondeling) examen afgelegd en dan is het hopen dat je het vak gehaald hebt. Natuurlijk is er wel enorm veel lesstof die zelfstandig bestudeerd moet worden dus daar zit wel een uitdaging. En gelukkig is het voor mij lastig genoeg om het Italiaans te begrijpen (laat staan de inhoud van de colleges) ;)

De afgelopen twee weken overigens elke dag college (pittig!) en/of taalcursus (prima te doen!) gehad. Verder vooral heel veel leuke dingen doen: naar de Italiaanse versie van Eten, Bidden en Beminnen bijvoorbeeld. Of lekker winkelen. 'Local-wijken' verkennen. Afgelopen weekend samen met enkele huisgenoten naar een Afrikaanse en Chinese markt geweest. 's Avonds een heel bijzondere Afrikaanse maaltijd, bereid door onze twee Ghanezen. Verplicht met handen eten, primitief en buikpijn van het lachen! Daarna konden de Russen onder ons natuurlijk niet achterblijven en organiseerden ze een vage wodka-party waarna we met zn allen (op verzoek van de Ier uiteraard) nog naar n Irish pub zijn geweest. Wat zal ik ze eens voorschotelen.. boerenkool met worst, kaasjes, dropjes en Frans Bauwer? Erg interessant in ieder geval om met meer dan 20 verschillende nationaliteiten in een huis te wonen.

Maar natuurlijk is het hier niet altijd dolle pret. Zo maken de Italiaanse werkmannen op hun aller- dooiste gemakkie het riool in orde, wat betekent dat wij meer dan een week geen warm water hebben. En die ijskoude douches gaan na een paar dagen (lees: 3 seconden) ook wel vervelen. Daarnaast mogen we opeens niet meer koken in onze keuken (vaag: waarvoor zou je een keuken en fornuisanders gebruiken?). Maar ach, als dat alles is blijf ik nog steeds het gelukkigste meisje van de wereld. Of in ieder geval in de top-tien voor nu. En dan donderdag maak ik een sprongetje naar de top: dan komen paps, mams en broederlief namelijkop bezoek. Zin in! :)

Voor nu ga ik even lekker in het zonnetje zitten en wat huiswerk doen. Tot snel (pap, mam, Remi: tot héél snel) en heel veel liefs! xxx

ps. er staan overigens ook nog wat nieuwe foto'tjes online!

De eerste échte week..

Na twee-en-een-halve-week dolletjes plezier maken werd het afgelopen maandag tijd voor het serieuze werk: de eerste colleges in het Italiaans. Ik ben op het moment twee vakken aan het volgen: Pratiche gestionali del teatro publico (over het managen van publiek theater) en Teoria e pratiche della direzione artistica del teatro musicale (overwat er allemaal bij komt kijken bij het organizerenen produceren van een opera). Hiernaast twee avonden in de week een cursus Italiaans.

Anyway, maandagochtend:Pas om half elf beginnen en een heerlijke wandeling in het zonnetje op weg naar de collegebanken. En ook nog eens een onwijs aardige hoogleraar die overdreven ging articuleren om het allemaal een beetje easier te maken voor die erasmus-studente uit Nederland. Het eerste kwartier zat ik grijzend achter mn schriftje: Het lukt! Ik kan het allemaal volgen! Maar na anderhalf uur was mn concentratie toch ver te zoeken. Mn spanningsboog bungelde losjes heen en weer en het aantal schetsjes bij mn aantekeningen groeide gestaag. Nog maar een uurtje deze waterval van zangerige klanken en dan op zoek naar de boekwinkel. Redelijk tevreden over dit eerste college ging ik enthousiast op zoek en na een keer of vier verdwalen dan toch eindelijk gevonden: de winkel die me de schrik van mn leven zou gaan bezorgen. De vriendelijke Italiaan overhandigde me tóch een stapel aan studieboeken, mn hart sloeg een slagje over. Hij grijnsde: 'tutto in italiano'. Alles in het Italiaans, jaja, ik had niet anders verwacht. Flink aan de slag dus! Maar dat is ook precies de bedoeling want hoewel ik af en toe denk: 'wat heb ik mezelf in hemelsnaam aangedaan, waarom benik niet gewoon naar een Engelstalig land vertrokken?' weet ik dat dit de uitdaging is die ik zoek en die ik in Utrecht niet kan vinden. Bovendien heb ik onwijs veel zin om de management-kant te gaan ontdekken. De rest van de weekis overigens op dezelfde manier verlopen: pittige colleges in de ochtend, hard studeren in de middag en lekker (uit)eten, relaxen of stappen in de avond.

Over stappen gesproken. Gisteren na een overheerlijke pizza naar een concert geweest op de 'Neude' van Venetie: Campo Santa Margharita. Hier ontmoetten we een enorme groep Italianen met wie we uiteindelijk naar een of ander fout house-feest zijn geweest (in de universiteit zelf nog wel). Na een avond dansen en lachen terug naar huis, maar ai.. Noodweer in Venice. En dat betekent het beruchte aqua alta (hoog water). Venetie stroomt langzaam onder en lelijke a-la-vissers-en-boeren-laarzen zijn noodzakelijk. Uiteraard hadden we die niet bij ons dus in onze gewone outfit door het water gepaterd, dat inmiddels op sommige plekken tot ver boven onze enkels kwam. Tja, je wilt in Venetie wonen of niet ;-) Gelukkig bleek ons huis nog watervrij te zijn. Nog maar even van genieten want dit schijnt elk jaar toch wel een centimetertje of 20 blank te staan. Ben benieuwd..

Dit weekend een afspraak met een Italiaanse studente die vanaf februari een half jaar in Utrecht komt studeren. Erg leuk, kunnen we onze steden 'uitwisselen'! Verder vanavond weer stappen. Morgen een studenten-theater-kaart aanvragen. Voor €2,50 naar elke voorstelling in Venetie! (wie zei ook alweer dat ik in Ierland moest gaan studeren?! ;-))

Neenee, ben onwijs gelukkig dat ik heb gekozen voor het (bijna altijd dan) zonnige zuiden. Want hoewel het Erasmus-programma suf is zijn er zó veel andere leuke dingen te doen en heb ik enorm geboft met mn supertoffe huisgenoten! (En om nog even terug te komen op mn vorige blog: bedankt voor al jullie smsjes/mailtjes/reacties maar ik ben niet in handen gevallen van Casanova en ik blijf na februari niet hier voor een of andere Italiaanse vlam. Ik ben potverdikkie net weer officieel single, en dat bevalt prima ;-) Maar blijf vooral wel reageren op mn blogs want wil heel graag ook jullie en alle belevenissen in Nederland blijven volgen! :-))

Voor nu ga ik er een eind aan breien, op naar n heerlijk gebakken eitje haha!

Liefs en tot snel! xxx

Relax, take it easy.

Donderdag 16 september 2010.. Inmiddels ben ik al weer twee weken in het mooie Italië en het wordt wel weer eens tijd voor een nieuw verhaaltje. Zo gezegd zo gedaan, en nu zit ik hier in onze tuin, met mn laptop op mn schoot te genieten van het zonnetje.

Waar te beginnen? Er is zoveel gebeurd, ontmoet, gepraat, gelachen en genoten sinds mn laatste blog.. Na mn ontmoeting vorige week maandag met mn 'maatje' Valentina en haar Italiaanse vrienden waarover mn vorige blog ging besloten we dat deze gezellige avondjes voortgezet moesten worden. Op dinsdag hebben we dan ook met zn allen een heerlijke zelfgemaakte 'Risotto alla Milanese' gegeten, naar het recept van 1 van de jongens uit Milaan. Verrukkelijk. Maar wat een chaotische avond. 13 Italianen en 1 Nederlands meisje in een veel te kleine studentenhuis-keuken gepropt zorgde voor veel typisch vermaak. Om me een beetje tegenmoet te komen (en hun onwijs snelle Italiaanse geratel tecompenseren) hadden de Italianen het nummer 'Rood' van Marco Borsato gedownload en geoefend. Hilarisch! Woensdag een tripje met twee huisgenoten naar Murano, het eiland van het glasblazen. Erg mooi én onwijs gezellig. Zelfs nog even rond mogen kijken inde werkruimtevan een Venetiaanse glasblazer met wie we toevallig aan de praat raakten. Donderdag lekker uit-eten met de meiden van mijn taalcursus (die ook nog steeds elke dag plaatsvond) en daarna een thematische rondleiding door Venetie-at-night. Op vrijdag dan eindelijk naar het filmfestival: in de openlucht met zo'n 800 bezoekers kijken naar 'La solitudine dei numeri primi', naar het geijknamige boek. Erg mooi en indrukwekkend. En toen brak het weekend al weer aan: twee volle dagen aan het strand gelegen met huisgenootjes en s'avonds lekker wezen stappen.

Deze week staat vooralsnog vooral in het teken van de welkomsdagen van de Universiteit én heel veel geregel. Want jawel, we zijn in Italië..

En dan duurt dat lang.. heel lang.. En dan blijkt alles toch écht heel erg veel trager te gaan dan in het gestructureerde Nederland. Zo had ik afgelopen zaterdag (!) om tien uur een afspraak met mn professor over de vakken die ik ga volgen. Uiteraard stond ik braafklokslag tien uurvoor z'n kamertje. Te wachten.En te wachten.. en nog langer te wachten.. Uiteindelijk enkele andere professoren aangesproken en die vertelden mij dat al die afspraken niet zo nauw komen. Gewoon volgende week 'een keertje' terugkomen. Ahja. Ook in het dagelijkse leven gaat t lekker relaxt. Zo stond ik gisteravond in de rij bij de supermarkt. Waar in Nederland heel keurig een 3-in-de-rij-kassa-erbij-regel wordt gehandhaafd, daar was ik gisteren nummertje 17 in de rij. En wanneer de welkomsdagen om 2 uur beginnen, zien we pas rond half 4 enige vorm van leven (in de vorm van de nobelprijswinnende rector - dat dan weer wel!). Inmiddels kijk ik er zelfs niet meer vreemd van op wanneer mijn Italiaanse huisgenoten om half twaalf 's avonds beginnen met het koken van een uitgebreid drie-gangen-maal. Lang leve deze relaxte sfeer. En lang leve de gedragsnormen. Familie boven alles en respect voor de oudere medemens.Waar in Nederland de gemiddelde oudere zich niet altijd veilig voelt in het openbaar vervoer, misschien onzeker is en vaak moet staan als het druk is, daar is hier helemaal niets van te merken. Deze opaatjes en omaatjestreden met zoveel waardigheid de vaporetto's binnen dat ze per direct het respect krijgen dat ze verdienen. Elke jongere staat op en staat zijn of haar plaats af. Mooi is dat, zeker omdat het toch helemaal niets uitmaakt: óf opgepropt staan in de veetransport-studenten-bus-lijn-twaalf in Utrecht óf opgepropt staan in de overvolle vaparetto-linea-uno in Venetië.

Voor nu nog even lekker uitrusten in de zon en bijkomen van het samen eten en stappen van gisteren om daarna naar de Welkomsdagen van de Uni te gaan. Tot slot nog een nieuwe afspraak-tussen-aanhalingstekens met mn professor.. Benieuwd of hij deze keer wel komt opdagen.. ;-)

Heel veel liefs! xx

Ps. Toevallig las ik deze week in een roman over Venetië dat 'alles mooier is in Venetië, zelfs de liefde'. En dat zou heel goed wel eens waar kunnen zijn..

Acting like a Venetian ánd a Dutch tourist

Wat was dat een heerlijk eerste weekend in Venetie. Lekker naar het strand geweest, aan het water een heerlijk kippetje gegeten,úren rondgedwaald in Venetie met drie huisgenoten, het eerste Italiaanse ijsjeopgesmikkeld, als een echte toerist gekeken naar de historische botenrace,wat terrasjes gepikt, en enkele supergezellige dinertjes (waarvan eentje met een Bulgaars, de ander met een Ghanees en de laatste met eenHollandsgerecht).

Maar toch was ik stiekem een beetje ongerust.. al een dag of 5 in Venetie en in de verste verte nog geen feestje te bekennen. En dan kwam daar ook nog eens n negatieve local aanzetten met een klaagzang over hoe 'booooring' het Erasmusprogramma in Venetie wel niet was; dat het hele uitgaan in Venetie zelfs geen bal voorstelde. Ai, ai, ai. Samen met m'n huisgenootjes Rumen, Peter en Daniel het idee opgevat om een welkomsparty te organiseren, maar ja.. na 1 feestje is het welkom heten en vieren ook wel weer gedaan en wat dan..?

Maar toen kwam Valentina, studente aan de Ca' Foscari Unviersiteit en mijn zogenaamde 'buddy'. Zij nam me mee op sleeptouw met haar Italiaanse vrienden en vriendinnen. Het uitgaansleven in Venetie stelde volgens haar inderdaad ook niets voor, maar met duizenden studenten waren er genoeg dingen te verzinnen, alleen dan op een net iets andere manier dan in Nederland.. Zo begonnen we aan een lange, lange wandeling door de vele steegjes op zoek naar dat ene leuke, locale barretje. Vele werden afgekeurd omdat er te veel toeristen zouden zijn en het plan was om mij een typische Italiaanse avond te bezorgen. Uiteindelijk begonnen we in dat ene geweldige idyllische barretje (of nouja, eigenlijk gewoon buiten op straat) met een Spritz, het bekende Venetiaanse drankje: een combinatie van witte wijn, mineraalwater, een likeur en n olijfje. Dat smaakte prima, en naar meer! Valentina waarschuwde me voor de Italiaanse studenten dieonder het motto 'als Venetie ons geen pret bezorgt, bezorgen wij haar welwat pret' enorm van veel drinken houden. Of ik gewend was aan veel alcohol? (...) In ieder geval zetten we de avond voort in verschillende barretjes waar ik telkens een nieuw 'typical Italian drink' kreeg voorgeschoteld (waarvan er eentje gewoon in Nederland onder de naam dropshot wordt verkocht). Anyway, het was een geweldige avond en goed voor mn Italiaans. Poeh, waar de Italiaantjes het altijd rustig aan doen: lekker langzaam wandelen, te laat komen op afspraken, je lekker laten wachten in de rij bij de slager, daar is bij het praten niets van te merken. Valentina en haar vrienden ratelden maar door in hun supersnelle dialect dat af en toe werd onderbroken door een moedige poging van mijn kant, die dan weer gevolgd werd door een enthousiaste grinnik van hun kant en een Engelse vertaling.

Na een kort nachtje ging alweer om 7 uur de wekker om op tijd te zijn voor m'n taalcursus (jawel, het valt heus niet mee, om je tewillen gedragen als eenlocale Venetiaan en tegelijkertijd alle typische toeristendingen te willendoen ;-)). Hoe dan ook; brak en nog een beetje suffig of fris en fruitig: de talencursus is een groot succes. Een leuke groep mensen vanuit de hele wereld met een native speaker docent. Het niveau is pittig maar dat is ook wel een beetje de bedoeling aangezien de Italiaanse colleges en tentamens nog n zware dobber zullen worden.

Voor nu dus eerst nog even een of twee uurtjes studeren en dan opnieuw op weg naar Valentina en haar Italiaanse vrienden. Vanavond staat een typische zelfgemaakte Italiaanse maaltijd op het programma. Bovendien komt er nog een andere net-zo-vers-van-de-pers-Erasmus-student die vandaag is aangekomen in la bella Venezia. Ben benieuwd, zal vast weer erg gezellig worden!

We keep in touch! Liefs x