En nee, ik heb het niet overhet magnifique Rowwen Heze album.Ik heb het over deNederlandse (Limburgse) mentaliteit (gepersonifieerd in Ans, Jos en Remi).

Na zes weken Venezia 'in mn eentje' verkend te hebben kwamennamelijkpap, mam en broer op bezoek. De heenreis bracht meteen de Italiaanse stemming erin: meer dan twee uur vertraging. Gelukkig stond ik, bij wijze van verrassing, niet op het afgesproken Piazzale Roma hen op te wachten maar al op het piepkleine vliegveld van Treviso, drie kwartier bij Venezia vandaan. En ook in Venetië zelf bleek de Italian spirit maar weer eens. Om 7 uur in de avond afgesproken met de verhuurster van het appartement. Dit werd na enkele telefoontjes een kwart-voor-achtje. En uiteraard werd dit uiteindelijk een ruim kwart-over-achtje. Maar ach, wat zou het. De femmelie was inmiddels weer herenigd ;-)

Een heerlijk appartement, een heerlijk eerste ontbijtje en de eerste échte dag in Venezia kon beginnen. En we zouden geen toeristen zijn als we niet, hoppakee dat bootje in, regelrecht naar San Marco zouden gaan. De hele middag op dit prachtige plein doorgebracht en s'avonds begon de eerste avond van de lange reeks avonden die nog zou volgen wat betreft het uitgaan met il mio fratello. Deze eerste dag werd het voorbeeld voor de rest van de week: in de ochtend college, s'middagszoveel mogelijk pleinen, musea, kerken, markten, terrasjes en winkeltjes bezichtigen en dan s'avonds na een lekkere italiaanse maaltijd (en één heuse hollandse maaltijd) op stap met Remi en mn internationale friends van hier. Doodvermoeiend maar onwijs gezellig. Een heerlijke week, veel bijgepraat en gelachen.

En na deze 'vakantie' begon op de vroege vrijdagochtend 'normal life' weer.. En hoewel de Nederlandse (/Limburgse)stemming even overheersd had was ik al snel weer back to reality. Eenmaal aangekomenbij hetcollege bleek er namelijk geen docent te zijn. In Nederland zou iedereen mopperen (voor niks zo vroeg opgestaan) en na tien minuutjes wachten weer naar huis fietsen. Hier ging iedereen echter braaf zitten. Na tien minuten was er echter nog geen docent te bekennen. Ook niet na een half uur, of na drie kwartier.Niemand noghad echter de hoop opgegeven (geduld, geduld, take it easy) en bleef fijn chillen in het lokaal. Zelfs toen de concierge kwam en van niets bleek te weten vatte nog niemand het idee op om naar huis te gaan. Eindelijk, na anderhalf uur(want ja, hoewel een beetje inburgerings-motivatie me wel bekend is zag ik in deze situatie toch echt meer in de efficiente geen-tijd-te-verspillen-hollandse-mentaliteit), begonnen de eerste studenten hun spullen te pakken om buiten te gaan roken (jawel, bijna elke Italiaanse student rookt). En na nog een klein half uurtje had ik er genoeg van. Dan maar geen inburgering ;-)

Inmiddels al weer een heerlijk weekend achter de rug, vol met Spritz en heerlijke Lasagne (maar goed dat ik elke dag twee keer die enorme wandeling naar de Uni maak)! Maar vandaag, jawel, de eerste echte 'studiedag'. Na een kleine twee weken van de toerist uithangen, ervan bijkomen, en nog wat ander studie-ontwijkend gedrag wordt het nu toch hoog tijd om weer aan de slag te gaan. Over een dikke week beginnen namelijk de examens en het zou natuurlijk wel tof zijn als die een beetje goed gaan. Wil uiteraard graag terugkerennaar Nederlandmet mn Bachelor Of Arts-titel op zak. En dan begint het volgende avontuurtje (hoewel van iets kleiner formaat).. want in welke stad zal ik een master gaan volgen? Utrecht, Amsterdam of Maastricht? (of misschien wel buiten de grenzen van ons kikkerlandje?) Wie weet.. In ieder geval eerst maar eens zorgen voor dat bachelor-papiertje, dus arrivederci!

Tot sinas en een dikke kus.

ps. ik ben reuze benieuwd naar de plaatsers van het Italiaanse berichtje op mn vorige blog.. Dus 'T e anche T' willen jullie, helden, jezelf bekend maken? ;-)

pps. Nog een kleine impressie vande universiteit hier, zie het volgende filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=4lLXF82SHRI