Wauw, alweer bijna een maand geleden na mijn laatste berichtje. Inmiddels zijn er vier roerige weken verstreken met de nodige bijzondere gebeurtenissen.

Om maar te beginnen met de examens. Op dinsdag om 11 uur de eerste. Nouja, dat dat met een korreltje zout te nemen was had ik kunnen weten maar dat het zó zou uitlopen.. Om kwart over 5 had ik namelijk ook nog eens mijn mondeling. Zes uur wachten (zonder weg te mogen uit t lokaal, en zonder eten en drinken en zonder contact geld voor de ouderwetse automaat) om een examen te mogen doen gaat wel heel erg ver. Maargoed, alle ergernis was al snel verdwenen toen bleek dat dat mondeling eigenlijk wel heel erg soepel ging. Dat moet toch zeker wel een 8 zijn dacht ik nog, of in ieder geval een voldoende. Maar de professor was duidelijk een stuk enthousiaster dan ik zelf op dat moment nog was. Ze vond het geweldig dat ze nooit had gemerkt dat ik niet-Italiaans was en dat ik nooit op hulp had gevraagd, of om Engelse samenvattinkjes. Ze glimlachte en pakte mijn libretto (ja lekker ouderwets, examenuitslagen worden hier naast digitaal ook nog in een papieren boekje bijgehouden) en schreef er een 30 in (ter vergelijking, dat is bij ons een 10). Ik verbaasd, zij de grootste pret. Een tien, mede dankzij mijn redelijke mondeling, maar toch vooraldankzij mn doorzettingsvermogen gezien dit een van de moeilijkste vakken scheen te zijn. Opeens was de honger en de ergernis gezakt en was er alleen nog maar plek voor vreugd. Een tien op mn bachelordiploma, poeh.. de laatste tien op mn rapport was in de brugklas voor tekenen ;-) Behoorlijk overmoedig ging ik de volgende dag op weg naar mn tweede examen. Dit keer met een enorme voorraad aan eten, drinken, leesvoer en muziek (voor het geval dat). Maar nee, stipt op tijd begon dit examen, en helaas, ontzettend pittig. Alleen al het begrijpen wat er nu eigenlijk gevraagd werd was de eerste uitdaging. Toen de professor vervolgens ook nog een beetje ging liggen zeuren dat mn woordenboekje (a la formaat luciferdoosje) wegmoest, ging het allemaal nog minder soepel. Ik heb de uitslag nog niet terug, maar ach, de tien compenseert alles!

Inmiddels ben ik begonnen met nieuwe vakken: Arte Contemporaneo en Storia del Teatro Musicale. Twee 'geschiedenis-vakken' dus, beetje droog maar wel te doen. En waar op de Uni in Nederland meestal een Europees beeld geschetst wordt is hier alleen maar aandacht voor het roemrijke Italiaanse verleden. Kunstgeschiedenis vanaf 1750 betekent hier 999 Italiaanse schilders en 1 klein schilderijtje van Picasso. Maar laten we eerlijk zijn, ik zal er niet wakker van liggen.

Verder baalde ik ontzettend dat ik de-elfde-van-de-elfde niet op het Vrijthof in Mestreech stond om t carnavalsseizoen te openen. Gelukkig was hier ook een feestje, het Italiaanse Sint Maarten. In mijn herinnering gingen we met alle kindertjes met zelfgemaakte lampionnetjes naar een enorm vuur om daar te ravotten, de lampionnetjes in het vuur te gooien en onszelf onder te smeren met roet. Hier gaan de kindertjes met San Martino met potten en pannen langs de deuren om zoveel mogelijk lawaai te maken (gezellig..). Voor de volwassenen is het eigenlijk gewoon een groot eetfestijn. Alle mama's bakken taarten en koekjes en iedereen komt bij elkaar om zich helemaal misselijk te eten aan alle zoete dingen. Zo ook wij huisgenoten. We hadden een feest georganiseerd (na 3 weken zeuren om toestemming, jawel jawel we worden hier kortgehouden als jonge honden) met zelfgemaakte hapjes, drankjes en veel Italiaanse wijnen. Errug gezellig dus. Daarna met z'n allen stappen en naar een concert. En voor het eerst sinds mijn verblijf hier duurde een feestje langer dan 1 uur s'nachts. Hulde. (De eerste keer dat ik uitging hier gingen we pas om half 1, a la Nederlandse begrippen, konden we om 1 uur weer terug naar huis).

Helaas was dit de volgende ochtend ook wel redelijk goed te merken aan mn arme hoofd, maar tja, who cares, de pret was geweest en die nam niemand ons meer af. Bovendien had ik niet veel tijd om lang na te denken aangezien ik hoog bezoek uit Nederland had. M'n exvriendje was me namelijk achterna gereisd om me ervan te overtuigen dat zonder elkaar toch echt geen optie was. Romantiek ten top. En na de meest intense week ooit, waarin gepraat, gehuild. gelachen en genoten werd, konden we er allebei niet meer omheen: zonder elkaar is inderdaad definitely geen optie..

Maaaaar, naastliefde, vreugd en romantiekzou m'n Erasmustijd hier m'n Erasmustijd hier niet zijn als er niet ook weer veel leuke uitjes gepland stonden. Zo zijn we afgelopen donderdag met het taalcursusklasje naar Ca'Rezzonico geweest, vroeger een schitterend paleis, nu een museum zonder de nodige verwarming (brrr..). Verder gaan we volgende week op excursie naar Padua, een bijzonder mooi stadje in Noord-Italie. Voor dit weekend staat een Harry Potter bioscoop bezoekje op het programma (haha, ik houd helemáál niet van HP, maar de bios ligt dan wel weer in een mooi plaatsje waar ik nog niet geweest ben, dus vooruit!) en een avondje stappen. Morgen is hier opnieuw een nationale feestdag, Maria della Salute, met een processie van tienduizenden gelovigen die op weg zijn naar de gelijknamige Basiliek om daar een kaarsje aan te steken voor ieders gezondheid (ontstaan na de pest-epidemie van 1630). Ook een klein feestje, veel zoetigheid en marktjes met prulletjes staan op het programma.

Hoe dan ook, de tijd is opnieuw (of nog steeds?)voorbij aan het vliegen. Mijn internet geeft het aantal dagen aan dat ik nog van dit netwerk gebruik mag maken en dat aantal is inmiddels al gehalveerd! Over 4 (of 5?) weken alweer de kerst doorbrengen in Limboland en daarna alleen nog maar een paar examens afleggen en Venetiaans carnaval vieren. Dus nog maar even extra genieten van mijn tijd hier, voor ik het weet zit ik weer opgescheept met al die leuke feestjes en mensen in Nederland ;-)

Heel veel liefs voor jullie allemaal, morgen brandt er in ieder geval een kaarsje voor jullie!

xxx