Hmm... wat zou dat mooi geweest zijn, als het me gisteren gelukt was om een nieuw verhaaltje te posten. tien-tien-tweeduizend-en-tien! Wat een prachtdatumpje (met overigens heel veel prachtige bruiloften in Venice)! Hoe dan ook,, nieuwe ronde, nieuwe kansen. En maandag is natuurlijk ook een topdag om n nieuwe blog te schrijven ;)

Een maandag waarop ik me afvraag waar al die tijdgebleven is.. Ik ben al bijna zes weken hier. De tijd vliegt en nog elke dag opnieuw leer ik nieuwe mensen kennen, nieuwe woorden spreken en doe ik nieuwe ervaringen op. Zou ik daar dan zo druk mee zijn dat de uren voorbij vliegen voordat ik er erg in heb? Het afgelopen jaar in Nederland: het volgen van een voltijd studie, lid zijn van een studentenvereniging en een studentendansverening, twee commissies (2e commissaris van de redactie van mn studentenvereniging, en de kleding&decor-commissie van mn dansvereniging), balletles, zangles, mn liefste jaarclubje in Utrecht, twee middagen in de week cultuurlessen geven op basisscholen, een taalcursus Italiaans en dan natuurlijk nog mn lieve vriendinnetjes en familie in Limboland die ik toch ook wel geregeld (doch zeker minimaal 2x per maand) wil zien! Hier in Italia geen verenigingen, geen commissies, geen ballet- en zangles, geen jaarclubje, geen familie en KMDRO en geen bijbaantje.Dan wel weer een taalcursus, een voltijd studie en heel veel leuke nieuwe vrienden.. Maar toch... waar blijft al die tijd? Zou ik me al zo aangepast hebben aan het relaxte sfeertje en de Nederlandse efficiente, gestructureerde way-of-life achter me hebben gelaten dat ik het niet eens meer doorheb dat de dagen voorbij vliegen? Lijkt me onmogelijk in zo'n korte tijd. Anyway, het bevalt heel goed. Geen agenda's meer tevoorschijn halen om de komende 3 maanden door te spreken en nooit meer haasten om op tijd te komen (zou hier de enige zijn haha)!

Een ander groot verschil tussen Nederland en Italia is het onderwijssysteem. Waar we in Utrecht zowel hoorcolleges (docent praat, student zwijgt, luisterst en schrijft) en werkcolleges (discussie, presentaties, groepsopdrachten) hebben, hanteren ze hier in Italia alleen maar hoorcolleges. Ons beginpunt (het opnemen van de stof) is bij hen dus het eindpunt. En dat maakt het niveau een stuk lager. In Nederland worden we gedwongen om aan de gang te gaan met de lesstof, deze te interpreteren, je eigen mening te vormen en deze durven voor te dragen. We moeten essays schrijven en presentaties geven. Hier in Italia hoeven we alleen maar te zitten en te luisteren. Na vijf weken wordt er eens een (mondeling) examen afgelegd en dan is het hopen dat je het vak gehaald hebt. Natuurlijk is er wel enorm veel lesstof die zelfstandig bestudeerd moet worden dus daar zit wel een uitdaging. En gelukkig is het voor mij lastig genoeg om het Italiaans te begrijpen (laat staan de inhoud van de colleges) ;)

De afgelopen twee weken overigens elke dag college (pittig!) en/of taalcursus (prima te doen!) gehad. Verder vooral heel veel leuke dingen doen: naar de Italiaanse versie van Eten, Bidden en Beminnen bijvoorbeeld. Of lekker winkelen. 'Local-wijken' verkennen. Afgelopen weekend samen met enkele huisgenoten naar een Afrikaanse en Chinese markt geweest. 's Avonds een heel bijzondere Afrikaanse maaltijd, bereid door onze twee Ghanezen. Verplicht met handen eten, primitief en buikpijn van het lachen! Daarna konden de Russen onder ons natuurlijk niet achterblijven en organiseerden ze een vage wodka-party waarna we met zn allen (op verzoek van de Ier uiteraard) nog naar n Irish pub zijn geweest. Wat zal ik ze eens voorschotelen.. boerenkool met worst, kaasjes, dropjes en Frans Bauwer? Erg interessant in ieder geval om met meer dan 20 verschillende nationaliteiten in een huis te wonen.

Maar natuurlijk is het hier niet altijd dolle pret. Zo maken de Italiaanse werkmannen op hun aller- dooiste gemakkie het riool in orde, wat betekent dat wij meer dan een week geen warm water hebben. En die ijskoude douches gaan na een paar dagen (lees: 3 seconden) ook wel vervelen. Daarnaast mogen we opeens niet meer koken in onze keuken (vaag: waarvoor zou je een keuken en fornuisanders gebruiken?). Maar ach, als dat alles is blijf ik nog steeds het gelukkigste meisje van de wereld. Of in ieder geval in de top-tien voor nu. En dan donderdag maak ik een sprongetje naar de top: dan komen paps, mams en broederlief namelijkop bezoek. Zin in! :)

Voor nu ga ik even lekker in het zonnetje zitten en wat huiswerk doen. Tot snel (pap, mam, Remi: tot héél snel) en heel veel liefs! xxx

ps. er staan overigens ook nog wat nieuwe foto'tjes online!